شعر من

شعری برای مرگ تن خود سروده ام ....

شعری که می بردم تا سرای دور ....

آنجا که پنجره ها بسته می شوند ...

 آنجا که خاطره ی ناشاد من به نور لبخند می زند....

شعری برای مرگ تن خود سروده ام ....

شعری که از دل خاکم خبر دهد...

آنجا که مظهر آسايش تن است....

آنجا که چشم خسته ی من در درون گور لبخند می زند....

شعری برای مرگ تن خود سروده ام....

شعری زلال تر از اشک چشم ....

آنجا که می شکند بغض اين گلو....

آنجا که اين لب بی حالتم به زور لبخند می زند....

شعری برای مرگ تن خود سروده ام ...

شعری که از دل من تا دل خداست....

آنجا که عشق می طلبد خون و اشک و آه .... آنجا که گوش من ناله های دور لبخند ميزند

خدا کنه که حسرت خوشی به قلبت بمونه

                             یه بی وفا مثل خودت ریشه هاتو به خشکونه

یکی باشه که هر نفس آتیش به جونت بزنه

                            بهت خیانت بکنه زخم زبونت بزنه

کاشکی اونم بدونه که خوبی بهت نیومده

                            این همه خوبی آخرش چی به سر من اومده

پشت سرت هرجا بری نفرین من به راهته

                           به اون چشه در به درت به اون دل سیاهته

همین قدم که خواستمت از سرتم زیادیه

                           خیال نکن به یادتم بدون که مردی تو دلم

خودت میدونی جای عشق نفرتو کاشتی تو دلم

                            واسه همیشه از دلم دیگه میزارمت کنار

تموم بی وفایی یات از تو بمونه یادگار

                            حالا که میری نظرم پشت سرت رو هم ببین

ببین که تنها نمیشم تنها تو باختی نازنین

                             الهی هر کی که رسید پا روی قلبت بزاره

هر چی که با من میکنی یه روزی به روزت بیاره

                              آهای رفیق نیمه راه آی تو که تنهایی میری

             فقط یه نفرین میکنم تو اوج غربت بمیری 

سلام به مونس شبهاي تاريكم كه طنين رقصش پروانه ها را به خاطرم مي آورد آرزوداشتم كه اي كاش گلي بودم و گلبرگهايم براي لحظه اي دستان لطيفت را احساس مي كرد اي كاش مي شد با وزش باد بوي تنت را احساس مي كردم زيرا در اين فاصله ها باد مي تواند تنها رابط بين ما باشد .

 

غريبه ، خسته اي ، خاموش و سردي
شبي تلخ و عبوسي ، مثل دردي
منو با خودت ببر ، يك روز از اينجا
غريبه ، ‌اگه فراموشم نكردي
غريبه آي غريبه آي غريبه
ببين دنيا پر از رنج و فريبه
غريبه آي غريبه آي غريبه
دلم تنگه ، غريبه آي غريبه

غريبه زندگي بي تو حرومه
كتاب خاطراتم نا تمومه
تنم سرد و دلم آشفته بي تو
نميدونم كه خوشبختي كدومه
غريبه مسكنت دشت كويره
آخه دلم داره اينجا ميميره
انگاري غافلي از اين دل من
يه روزي ميام ميبيني خيلي ديره
غريبه آي غريبه آي غريبه
ببين دنيا پر از رنج و فريبه
غريبه آي غريبه آي غريبه
دلم تنگه ، دلم تنگه غريبه

نريز ابروی عشق .....

واسه عشق خيلی ها مردن ....

قصه ليلی و مجنون .... 

بزار باشه وا سه گفتن ....

اگه تو باشی می دونم ....  

قصه مون زنده می مونه.......

يه روزی ميشه که دنيا .....  قصه ما رو بخونه

دوست داشتن یک اتفاق است

                                         ولی جدایی....

                                                             یک قانون.

همیشه

         نگاه تو به دنبال

                        کسی است

                                        که

                                 نگاهش در پی دیگریست.........

 

                        به نام او به یاد تو ........

وقتي به دنيا اومدم يادم دادن دوست داشته باشم حالا که عاشقه يکي شدم ميگن فراموشش کن. هميشه همين جوريه .ما واقعا بد بختيم.

دفتر عمر مرا با وجود تو رونقي ديگر شکوهي ديگر هست تو مي تواني به من زندگاني بخشي يا بگيري از من انچه مي بخشي .

عشق يعني اشک حسرت ريختن عشق يعني در جهان رسوا شدن عشق يعني مست و بي پروا شدن عشق يعني سوختن يا ساختن عشق يعني زندگي را باختن.

با تو انگار تو بهشت ام با تو پر صعادت ام من ديگه از مرگ نمي ترسم عاشقه شهامت ام من اگه رو هسير بشينم اگه هيچي نداشته باشم با تو من مالكه دنيام با تو پر صعادت ام.

عاشقانه

جدایی  را  نمی خواستم خدا کرد

نمی دانم کدام ناکس دعا کرد

بمیرد آنکه غربت را بنا کرد

تو را از من مرا از تو جدا کرد

 

 

 

 

 

تو همونی که میگفت تو دنیا هیچکس مثل من پیدا نمیشه

تو همونی که می گفت که قلبم مال تو واسه همیشه

در میان همه گل گشتم و عاشق نشدم     تو چه کردی که تو را دیدم و عاشقت شدم

در تمام

                         لحظات زندگی

                                       هیچکس وسعت

                                                      تنهاییم را حس نکرد

                                                                   ای مادر سر و پا فدات بشم

رفاقت فصه تلخیست که از نامش گریزانم

به دنیایی که نا مردان عصا از کور می دزدند   من از خوش باوری آنجا محبت جستجو کردم

نمی دونم چرا وقتی بچه ای به دنيا مياد گريه می کنه ؟

شايد تنها راهه اعتراضشه ..... برای اين که شايد نمی خواسته وارد اين دنيای بزرگ و کثيف بشه .....شايدم يه نوع دفاع از حقوقه .....نمی دونم .....به هر حال از هيچ کدوم از ما نپرسيدن که دوست داريم متولد بشيم يا نه ؟؟.... ولی اين حق رو داريم که خوب زندگی کردن رو انتخاب کنيم ......

با هر کودکی يه جاده هم متولد می شه ..... يه جاده زيبا يا شايد زشت ..... که مسيرش .....هدفش و مقصدش حتی زيبايی يا زشتيشو خودمون انتخاب می کنيم ....

اون جاده می تونه به نور مطلق برسه و خدا بشه يا به ته درهء سياهه حماقت پرتاب بشه ....هر کودکی با يه نوری توی قلبش متولد ميشه ...... مثل يه نور شمع .... می تونه اين نور رو تقويت کنه يا اصلا خاموشش کنه ....

خيلی سخته توی اين هياهو که هر کس از راه می رسه ـ بدون اينکه بوی عشق رو استشمام کرده باشه ـ حرف از عشق می زنه ، دنبال عشق گشت ....ولی هر سختی شيرينی پيروزی رو چندين برابر می کنه ..... خيلی سخته وقتی همهء مردم عاشق آزاد ، پرنده هاشون توی قفسن ،دم از آزادی زد ....... ولی اگه اسير باشی و آزاده و آزاد انديش ، مردی .....

کاش وقتی بچه ای متولد می شه ....فقط يه فرشتهء خوب همراه خودش می آورد تا مسير درست جادشو بهش نشون بده، تا برسه به خدا .....

خدايا ....نمی دونم چقدر از مسير رو درست اومدم .... اصلا مسير رو پيدا کردم ؟..... اين مسيری که پيدا کردم درسته ؟؟؟.... خدايا اين روز برای من يه روز معمولی نيست ..... خدايا اون نوری که ۱۸ سال پيش توی قلبم بوده حالا چطوريه ؟؟ کم نورتر شده يا پرنورتر ؟...

خدايا .... نور قلب همهء کور دلان رو روشن کن ..... خدايا همهء بنده هاتو که چشماشونو بستن روی حقيقت .... با حقيقت آشنا کن ....خدايا به بنده هات صبر بده ...... صبری که کليد چارهء همهء دردهاست .....خدايا .... عشق بده .... عشقی که لازمهء آزادی و آزادگی ست ....

و

در آخر

خدايا ..... به عنوان کادوی تولد به من آرامش بده ......

همهء اميدم تويی .....

اميدم و نا اميد نکن .....

عاشقانه

به نام او که آنقدر آه کشیدم تا تو را برایم فرستاد