برای شبهای بی ستاره . . .

mansourlife-64 — Tue, 28 Mar 2006 20:55:45 GMT

از گذشته نگویم دلم تنگه ...

روزها را می شمارم برای رسیدن به اینده

با خیال عبور ثانیه ها می گذرم

گذشتن از ساعتهای بیهوده

گذر از روز های بی ارزش

رفتن عمری با سوز دل

سوز دل عشق است

عشقم فاصله...

و فاصله دوری است

دوری از او

دوری از ثانیه ها ...

ثانیه های بی کسی

کسان بی کس را کس نیست

علت بی کسی را غربت سبب نیست

mansourlife-64 — Tue, 28 Mar 2006 20:55:03 GMT

اين دل من اين چنين هرگز تنها نبود
باز تو پيدا شدي در دل تنهاي من
گر چه مرا سالهاست هيچ تمنا نبود
باز تو افروختي شمع تمناي من

سينه بسوزد ز شوق چون برود نام تو
بهتر از اين نام نيست در همه دنياي من
عطر تنت كرده مست هر يك از اندام تو
رنگ لبت برده هوش از دل شيداي من

عشق تو كرد آشكار حالت چشمان تو
راز مرا كرد فاش لرزش لبهاي تو
پيكر پر آن تو سينه ي لرزان تو
رنگ نويد و اميد داده به روياي من

آه كه اين زندگي با همه بيگانگي
با تو چنين باصفاست اي گل زيباي من
كار من امروز بود مستي و ديوانگي
آرزويت گر نبود اميد فرداي من

دل بري ازمن مكن دل همه دركارتوست
عقل و صبوري مخواه از دل رسواي من
اين دل مشكل پسند سخت گرفتار تست
گو همه آگه شوند از غم و سوداي من

تا تو كنار مني خاطرم آسوده است
حاجت مهتاب نيست با تو به شبهاي من
با تو دلم فارغ از بوده و نابوده است
اي گل شادي بمان همدم وغمهاي من

mansourlife-64 — Tue, 28 Mar 2006 20:52:50 GMT

ستاره ها

سلام ستاره ها . دوباره شب شد و من اومدم. اومدم تا مثل هر شب حرفام رو به شما بزنم. خیلی دلم می خواد بدونم که الان داره چیکار می کنه . می خوام بدونم اونم مثل من به گذشته ها فکر می کنه ، یا حتی به من. ولی این رو می دونم که اونم مثل من بیداره. بیداره و داره می نویسه. . شایدم داره فکر می کنه . نه شاید خواب باشه. به هر حال در هر حالی که هست دلم می خواد همیشه شاد و خوشحال باشه. و هرگز اشک ازچشمای نازنینش رو گونه های قشنگش نریزه. اولین بار وقتی که اشکات رو دیدم خدا می دونه چه احساسی داشتم. خودم رو نفرین می کردم که چرا باعث شدم تو اشک بریزی. هر وقت یاد اون روز میفتم از خودم بدم میاد. خیلی دلم می خواد اون روزا دوباره برگرده. اون روزایی که من و تو دوتایی یه گوشه می نشستیم و کلی حرف می زدیم و دعوا می کردیم. اون وقتایی رو می گم که فرصت داشتم کنارت باشم و تو هم منو تحمل می کردی اما حالا نه اون روزا بر می گرده نه تو دیگه تحمل حضور منو داری. موقع جدا شدن به دروغ بهت گفتم که همه چیز رو فراموش می کنم اما نتونستم. فقط یه مدت کوتاه تونستم تحمل کنم. اما حالا هر گوشه رو که نگاه می کنم تو رو می بینم و دوباره بی تاب می شم. بازم شبا وقت خواب چشام پر اشک می شه و بوی گل مریم تو تموم لحظه هام قدم می ذاره

mansourlife-64 — Tue, 28 Mar 2006 20:51:46 GMT

گریه

دارم گریه می کنم.آروم و بی بهونه.البته اونقدر ها هم بی بهونه نیست. این طور اشک ریختن احساس ترس از تنهایی می تونه باشه که ممکن چند وقت دیگه دچارش بشم. شاید هم بتونم کنارش بمونم اگه خدا بخواد و اراده کنه.اما دلم بدجوری برای گذشته ها تنگ می شه.برای اون روزایی که دوتایی با هم همه جا سر می زدیم و صدای خندهامون تا آسمون پر می کشید.همون روزایی رو می گم که فرصت داشتم کنارش باشم و بهش محبت کنم. ولی حالا زیاد وقت ندارم. این لحظه های لعنتی می گذرن و من به دنبال راهی می گردم تا اونها رو متوقف کنم اما نمی شه. زمان می گذره و منتظر کسی نمی مونه و این ما هستیم که باید خودمون رو بهش برسونیم.ولی با این پاهای خسته نمی تونم پا به پای این ثانیه های عجول پیش برم کم کم دارم از پا می افتم.دیگه بریدم.اگه به خاطر داشتنش نبود تا حالا هزار بار جا زده بودم. شوق بودن با تو و حس کردن گرمی نفسات به من نیرو میداد تا به این راه طولانی ودشوار ادامه بدم. اما حالا که قرار شده کمتر کنارم باشه دیگه انگیزه ای برای طی کردن این مسیر سخت و خسته کننده زمان رو ندارم ندارم. بذار با رفتنش زمان بایسته و تموم چیزهایی که از تو به یادگار دارم مثل اول تازه و دست نخورده باقی بمونن. یادگارهایی که از بودن با اون نصیبم شده. آخه چرا باید سرنوشت این طور منو به بازی بگیره.من نمی خوام از دستش بدم.حالا که دلم به رفتنش راضی نمی شه.اغین بار من سرنوشت رو تغییر می دم.آره من با تو همراه می شم و هر جا که بری باهات میام و دیگه لازم نیست ازت جدا بشم.همیشه موندن و سوختن و ساختن راه چاره نیشت گاهی رفتن چاره کاره

mansourlife-64 — Thu, 16 Mar 2006 19:47:49 GMT

افسانه‌ی تو

چرا وقتی می‌روی
همه جا تاریک می شود؟
انگار از اول مرده بودم
و ترسیده بودم
و تو هم نبودی
...
نه اینکه گریه کنم، نه
فقط دارم تعریف می‌کنم چرا بغض کرده بودم
و آرام نمی‌گرفتم.

چه آرزوی دل‌انگيزی‌ست!
نوشتن افسانه‌ای عاشقانه
بر پوست تنت
و خواندن آن
برای تو
...
چه آرزوی شورانگيزی‌‌ست!
تملّک قيمتی‌ترين کتاب خطی جهان
ورق ورق کردنش،
دست به آن کشيدن،
و همين نوازش ساده
که زير نگاهم لبخند بزنی.
...
چه افسانه‌ی قشنگی
به تنت می‌نويسم
بانوی من!
چه قشنگ به تنت افسانه می‌خوانم
سراسيمه آمدن
و دستپاچه بوسيدن
با تو
زير نگاهت افسون ‌شدن
با من.

می‌دانی؟
حتا صدای قلبم هم نمی‌آمد
انگار همه‌اش را برای نفس‌هات شمرده باشم
حالا تمام شده بود
...
نه اینکه ترسیده باشم، نه
فقط می‌خواستم بگويم چرا نصف شب پاشدم
و رفتم زیر تخت خوابیدم که خدا مرا
بی تو نبیند.

دست‌های تو
مرا به خدا می‌رساند
و دست‌های من
مرا به تو.
پله پله بر می‌شوم
از خودم
از تنم
ساغری می‌شوم
به دستت
نگاهت را برتنم بريز
و بنوش.

mansourlife-64 — Sun, 25 Dec 2005 07:13:58 GMT

ميدونم فرقي نداره واست عاشق بودن من
ميدونم واست يكي شد بودن و نبودن من
اما روح من يه دريا پره از موج و تلاطم
ساحلش تويي و موجاش خنجراي حرف مردم

mansourlife-64 — Sun, 25 Dec 2005 07:11:30 GMT

با من بمان

وای که این ثانیه ها چقدر بیقرار شده اند.دیشب آسمان دلش گرفته بود و بغض فروخورده اش را شکست.تو که نیستی حتی آسمان هم دلتنگ میشود.تو که نیستی گلهای باغچه هم زحمت شکفتن را به خودشان نمیدهند.
در رؤیاهایم تو را میبینم،تو را احساس میکنم.در رؤیاهایم عطر وجود تو جاودانه است.میخواهمت با تمام وجود، بی تو مثل ماهی کوچکی هستم که از آب بیرون افتاده و در کنار ساحل آرام آرام جان میدهد.وقتی کنارم مینشینی،وقتی با آن دو چشم سادهء روشن به من نگاه میکنی،وقتی لبخند گرمت را به رویم میتابانی،وقتی آهنگ دلنشین صدایت در گوشم میپیچد،احساس میکنم همه چیز زیباست.در دلم هیچ غمی نمی ماند،به جز اندوه تلخی که وقت جدا شدن تمام وجودم را در برمیگیرد.و هر لحظه مرا در خود میفشارد.و قلب کوچکم تاب این همه اندوه را نمی آورد.نفسم به شماره می افتد،درد قلبم را در هم میپیچد،اشکهای گرمم گونه هایم را میسوزانند.دیگر هیچ نمیبینم و هیچ نمیشنوم.وای نازنینم....تو به من بگو،با این قلب کوچک وعاشق و بیقرار چه کنم؟

محض خاطر آن همه دیروز نرو!
کمی تحمل کن
ببین قطره های باران
وقتی از هم جدا میشوند
چه زود میمیرند

mansourlife-64 — Thu, 15 Dec 2005 16:34:13 GMT

به ياد او

سلام دوستان عزيزم اميدوارم هر جا هستيد پيروز و سربلند باشيدو به آرزوهای قشنگتون برسيد.امروز يه شعر آهنگ از فرزاد فرزين براتون مينويسم اميدوارم خوشتون بياد.

انگاری باز يه ستاره ميزنه توی شبام

توی دستاش گل ياس و غربتش توی نگام

حالا اون روزی رسيده که پرنده بخونه

چشمای منتظر من ديگه تنها نمونه

هميشه چشم به راهم که تو از راه برسی

تويی که غربتو ميشناسی انيس بی کسی

ميدونم تويی ستاره با نگاه عاشقانه

واسه قلب عاشق من ميمونی تو بی بهانه

يه نفس تو آسمونی ميگيری ماه و نشونه

يه نفس روی زمينی ميزنی باغ و جوونه

دل تو سبزه و دريا چه بزرگی تو خدايا

ميدونستم که مياری عشق و باز توی نگا

بازم بارون صداقت ميريزه از زير پلکا

انگاری تو خواب و رويام چه تماشاييه دنيا

توی زندگی ما با تو زمستون نميشه

رمز خوشبختی ما بودن تو تا هميشه...

انگاری باز يه ستاره ميزنه توی شبام...

اميدوارم خوشتون اومده باشه،ممنون که به چشمهاتون فرصت خوندن داديد.

آرزومند آرزوهاتون.*منصور*مثل هميشه براتون عشق آرزو ميکنم.

تا به زودی...

mansourlife-64 — Thu, 15 Dec 2005 16:21:06 GMT

از دریچه ی چشمهایم به فراسوی آسمان مینگرم تا راهی بیابم برای پرواز.(پرواز را به خاطر بسپار پرنده رفتنی است) زمزه ای دائمی لبان خشکیده ی دختری است که در انتظار بوسه های پیاپی تو چشم به راه آمدنت دوخته است.دیگر از بی تو بودن هراس ندارم چون میدانم که هیچگاه بی تو نخواهم بود حتی هنگامی که در کنارم نیستی.تنها صدایت را میشنوم و انعکاس آنها در ذهنم ....گویی تداعی اسمی است برای یک عشق که اکنون به بی نهایت دوست داشتن رسیده است.قاصدکها دوباره آمده اند تا آغوشم را پر کنند از دل انگیزی پیام پیامی سرشار از شادی.آری شادی و دیگر هیچ.اکنون که در آغاز رسیدن به انتهای با تو بودن هستم گویی بالهایم را مجالی برای سکون نیست پرواز تنها خواهش بالهایی است که بیقرارند. بی قرار از پیام که آمد تا باز آشفته کند شادی را و چه بی رحمانه آشفت هرچند آن هم دلنشین است .

با خود اینچنین همیشه گفته ام

این ستاره ها که نور میدهند روی مخمل سیاه شب

مثل برق بوسه های توست

آن زمان که بی دریغ بوسه میزدی به لب

یا که آن نگاههای زیرچشمیت

مثل غنچه های کوچک بنفشه اند

تازه وا شده میان باغچه

توی باغ چشمهای تو شکفته اند

آه از آن زبان تند و تیز تو

چون که گفته های سمی تو را

سوی یاکریم قلب من

مثل یک کمان همیشه میکند رها

من ولی چو یک غزل بارها و بارها

با خود این ترانه خوانده ام

از میان آنهمه کنایه ات که میزنی

من فقط پیام عشق را شنیده ام

mansourlife-64 — Wed, 14 Dec 2005 07:28:18 GMT

روز

آزار

دوست دارم گاهی آزارت دهم

ای که آزردی مرا با رفتنت

ای که ترسیدی اگر عاشق شوی

عشق آرد یک بلایی بر سرت

رفتی و در قاب یادم همچنان

می درخشد چشم های روشنت

می زند آتش به شعر دفترم

یاد آن رفتار گنگ و مبهمت

رفتی و مانده ست بر ایوان دل

جای پاهای تو مثل شبنمی

رفتی ومن می نویسم باز هم

مانده برقلبم شرار ماتمی

این چه سود گر باز می خوانی مرا

باز می گویی پشیمانی مرا

من نخواهم داد هرگز پاسخت

ای که آزردی مرا بارفتنت

پای خود را روی قلبم می نهم

دوست دارم گاهی آزارت دهم

...

گار سختی است ...........!

آدمها خشكند ... حقايق تلخند ..... روياها شوكران !

جوی های روان تنگ اند و درختان قطور ضعيف !

خورشيد گرم است و سوزان .. ماه بی خيال و فروزان !

می دانم . من می دانم . تو هم می دانی ... همه می دانند ... روزگار عجيبی است !

انسانها در ميان خرابه هايی که زيبايشان می نامند می زیند و به آن عشق می ورزند .

و اينچنين بر حقارت خود دامن می زنند ...

و من به دور از هياهوی آدمک های دل خوش ... همچنان در خود فرو می روم .

هر چه بيشتر در ميانشان می زيم دورتر می شوم و غربيه تر !

آری ... معصوميت كودكيهايم گم شده است ،

اما من هنوز هم همان كودك عاشقم و ساده دل !

و همچنان در انتظار ،

در انتظار ظهور باغی از جنس اقاقی ،

كه مرا از خود و خويشتن ها برهاند و به سر منشا خود بازگرداند .

و رسیدن به خدایی که در این نزدیکیست ...

من اينجا تنها ماندم ،

خدایا مرا به بغضی که از تو می شکند بسپار ،

مرا به باد های تندِ رهاکننده ی گويا ... مرا تا هميشه به باران شوينده بسپار .

پروردگارا ، انتظار سخت ترين مجازاتی است كه برایم در نظر گرفته ای !

مرا ...... ببـــــــر